Op weg daarheen (het is slechts enkele minuten) kom ik een paar inwoners tegen van wie niemand terug groet.

Het oorspronkelijke Harrisburg is als Harrisville gesticht in 1859 door Mormoonse settlers en drie jaar later overstroomd door de Virgin River.
De dappere pioneers bouwden het weer op en herdoopten het plaatsje Harrisburg.
In 1868 woonden er 200 mensen.
Maar het zat ze niet mee met nóg meer overstromingen, een sprinkhanenplaag en aanvallen door indianen.
De inwoners trokken weg naar het nabijgelegen Leeds en Silver Reef en in 1895 was Harrisburg een ghost town.

De kleine begraafplaats ligt ingeklemd tussen huizen.
Twintig bij vijftien meter? Ik ben niet goed in schatten maar veel meer zal het niet zijn.

Links bij binnenkomst staat een plaquette met namen van pioneers die geëerd worden.
Of daarmee wordt bedoeld dat ze hier zijn begraven weet ik niet.
Het lijkt me sterk gezien de oppervlakte van de plek.

Er zijn houten markers (beschadigd en onleesbaar).
Er zijn graven zonder steen.
Er zijn graven met alleen een steen met initialen of alleen een metalen marker.

Ook zijn er een paar mooie stenen.

Het meest merkwaardig blijft hoe deze begraafplaats ligt midden in deze community.

De stadjes delen een geschiedenis van een enorme toeloop en welvaart na het vinden van kostbare metalen (bij Sandy: goud) en een neergang toen de mijnen leeg raakten of niet meer zo makkelijk te exploiteren waren.
In 2012 wonen er 2000 mensen, verspreid over de grote vallei.

De begraafplaats is klein.
Ik schat 20 x 20 meter.

Er zijn oude, amper als zodanig herkenbare graven.
Plukjes kunstbloemen op afstand van elkaar die er mogelijk op duiden dat daar ooit grafstenen of kruisen waren.
Er zijn ook enkele dure, traditionele stenen (vrij recent).

En een aantal mensen heeft een kunstwerk van het graf gemaakt met oude boomstronken omgetoverd tot stoelen, (veel) bierflesjes, engelen, een Egyptische god, Neptunus en ook 1 katholieke heilige.

Verder zijn er veel mieren en ligt bijna in het midden een verse hondendrol.
(foto’s volgen)

De begraafplaats zou ‘haunted’ zijn.
Wie er in de nacht ronddwaalt kan, indien zij aardig wordt gevonden, worden gevolgd door een witte kat.

Op een forum van mensen die in het paranormale geloven vraag ik of ik de locatie mag weten.
Dat mag – als ik beloof die niet verder te vertellen.
Waarna hij me een vaag plaatje van Google Earth stuurt waarmee ik in het najaar van 2012 geen stap verder kom.

Dit keer heb ik het, denk ik, slimmer aangepakt.
Ik vind online een boek over deze begraafplaats. In eigen beheer uitgegeven.
Véél te duur (€ 32) om aan te schaffen voor 80 pagina’s vooral foto’s.
Maar op de kaft staan de coördinaten dus denk ik: bingo!
Of de schrijfster het met opzet heeft gedaan weet ik niet: maar die coördinaten leiden naar een plek twee uur verderop.

Op 8 mei 2013 vind ik de begraafplaats.
Stomtoevallig.
Ik rijd er langs en ik zie de graven liggen.

Voor de ingang staat een witte auto geparkeerd.
Een andere bezoeker? Ik zie niemand lopen.

Het eerste deel van de begraafplaats is grotendeels vervallen.
De enkele steen die wel leesbaar is laat zien dat dit het begin van de begraafplaats moet zijn – jaren ’50.

Er zijn mooie stenen bij. Net zo mooi als je vaak op lawn cemeteries ziet.
Knuffels liggen bij enkele graven. Maar veel is ernstig verwaarloosd.
Ik denk: ik zal de begraafplaats (er liggen hier echt vele honderden dieren) op Find a Grave zetten.

Intussen voel ik me ongemakkelijk.
Ik denk door de witte auto. Want in het zand zijn recente voetafdrukken van een mannenvoet.
Waar is die man?
Misschien toch maar na een half uurtje teruggaan? En later deze week nog een keer?

Dan steekt opeens een harde wind op.
Hij ‘grijpt’ me, maakt een kleine tornado en gaat even abrupt weer liggen.

Wat gebeurt hier?
Ik loop terug. Registreer nog wel de juiste coördinaten.
Maar denk: misschien beter niet op FaG zetten.
Niet dat ik in geesten geloof.

Terug in de motelkamer google ik dit pet cemetery.
Deze bezoeker zag orbs op de foto’s.
Ik bekijk mijn foto’s.
Geen orb te bekennen (gotzijdank).
Hij zegt ook: “To keep it the special place that it is, we are not going to reveal it’s exact location, except perhaps to those who make special requests.”

Goed idee.
De juiste coördinaten houd ik voor mezelf, op Find a Grave zet ik *niets*.
Nu nog eens proberen en kijken of het er prettiger ‘voelt’.
Waarbij de afwezigheid van een witte auto en mannenvoetstappen ook zal helpen.

Foto’s plaats ik tzt trouwens wel hier.
Hopelijk mag dat.

De foto’s vind ik mooi.
Daar wil ik heen.

De begraafplaats ligt ten zuidwesten van Phoenix in vlak land.
Ik betreed ‘m vanaf een zandweg en ben gefascineerd door de mengeling van oude, niet meer leesbare houten paaltjes, de witte kruisen met namen, enkele (niet veel) grafstenen.
Overal kunstbloemen en beeldjes en frutsels.

Opeens drie honden die de begraafplaats op lopen en ik denk Cesar Millan en probeer me te herinneren wat te doen wanneer vreemde honden je opeens benaderen.
Calm and assertive!
Meer schiet me niet te binnen.
Maar ik had me geen zorgen hoeven maken – ze hollen langs me heen en gaan verderop spelen.

Behalve de graven, meest ‘bergjes’, zie ik ook onduidelijke hopen en versieringen die lijken te zijn gedumpt of misschien alleen maar weggewaaid.
Een stoel op z’n kop.

Ik heb me voorgenomen op deze eerste begraafplaats maar een half uur rond te kijken maar steeds is verderop nóg iets dat ik wil zien dus blijf ik hangen en zie stenen voor mensen met een Spaanse naam en met een Engelse naam en ook met een Indianennaam.

Dan rijdt een politieauto de begraafplaats op.
Oh shit! denk ik.
En loop op de auto af.
Deed ik iets verkeerds? Ik maakte alleen wat foto’s, mag dat niet?
Nee!

De politieman, die vriendelijk blijft, zegt dat dit een begraafplaats van Native Americans is en daar mag je niet fotograferen.
Dat heb ik wel eens gelezen maar, zeg ik, ik had geen idee want er staat geen bord.
Dat staat er wél, zegt hij – aan het begin van de weg.
En ook bij de andere ingang.
Ik snap het niet want daar ben ik even naar buiten gelopen om een foto van het hek te maken en ik heb écht geen verbod gezien.
Staat er wel, zegt hij.

Het heeft te maken met ‘spiritual world’ en ik zeg dat ik dat natuurlijk respecteer en excuses enzo.
Waarop hij zegt dat ik mijn foto’s moet deleten.
Maar me niet beveelt dat ter plekke te doen.
Ik beloof te deleten.

Ik mag ze nergens publiceren, zegt hij.
Ik beloof het.

Ik zeg nog: maar ik zag ook graven van mensen met Spaanse namen en Engelse namen.
Het is een “mixed cemetery” zegt hij dan.
En herhaalt dat ik moet deleten.
Wat ik nogmaals beloof.

Later denk ik: ik had moeten vragen waaróm je eigenlijk niet mag fotograferen op een begraafplaats van indianen.
En ik had ook meer moeten vragen over hoe dat dan zit op een begraafplaats als deze die ‘mixed’ is.
Maar ik ben geïntimideerd door ‘politie’ en mn indiaanse politie en heb ook al elders gelezen hoe vervelend je benaderd kan worden als je het waagt een begraafplaats van indianen te bezoeken.
Zodat ik niet zo alert ben als ik graag had willen zijn.

Ik rijd weg en zoek aan het begin van de weg naar het bord dat ik moet hebben gemist
Geen bord.
Ik rijd naar de andere kant waar óók een bord zou staan.
Geen bord.

Ik probeer te begrijpen wat er gebeurd is.
Ik dénk (maar heb natuurlijk geen idee) dat indianen (native Americans) er ivm hun religie echt een probleem mee hebben dat hun graven worden gefotografeerd – al leert google me niet waaróm dan.
Zodat deze politieman (de begraafplaats is op indianengebied) mij ervan wou weerhouden foto’s te publiceren.

Maar het was geen indiaanse begraafplaats waarvoor je een verbod kunt afkondigen maar een gemengde.
Misschien dat hij daarom me ook niet dwong ter plekke mijn foto’s te wissen?

Intussen zit ik wel met mijn belofte om geen foto’s te publiceren.
Ze zelfs te deleten.
Want onder valse voorwendsels afgedwongen of niet – ik heb ‘m wel gedaan.

Ik kies De Hooge Venne(n) en voer de coördinaten 52,5955 en 4,71442 in bij mijn TomTom.
Wanneer ik ben aangekomen is dat op een plek met kiezeltjes en wat klemmen voor fietsen.
Ik parkeer mijn auto en loop ietsje omhoog het pad op dat aan beide kanten wordt geflankeerd door een coniferenhaag.
Ik zie grasvelden en twee bankjes.
Ik zie geen graven.
Is dit een speelwei?

Kale boom met graven
Ik draai me teleurgesteld om en zie dan opzij tussen de bomen een klein veldje met een treurige kale boom en inderdaad: graven.
Identieke stenen met een kruis erop en een naamplaatje.
De oudste zijn van de jaren dertig, de oudste van de jaren zestig.
Ik zie geen enkel verband. Niet gelijke namen, geen families.
Dit kan de hele begraafplaats toch niet zijn?

Ik loop toch eens het grasveld op.
En ja, een stuk verderop zijn stroken waarin ook die identieke stenen met kruisen en plaatjes bijna zijn verstopt.
Dan, in de verte: een groot houten kruis.
En daarnaast enkele stenen kruizen.

Graftombe
Het houten kruis ziet er gehavend uit.
Ervoor een graftombe.
De kruisen rechts zijn van medici.
Kruisen links zijn van broeders.

Dit moet een begraafplaats van een ziekenhuis zijn.
Een psychiatrisch ziekenhuis misschien.

Ik loop terug over het andere grasveld.
Ook hier graven vanaf begin jaren dertig tot het laatste in 1968.
De grasvelden zijn niet vol, maar blijkbaar is men toen gestopt met hier begraven.

Broeders
Op de site van de Historische Vereniging Oud Heiloo vind ik een uitgebreid artikel over wat hier ooit wás (nu zit in het gebouw ernaast de GGZ-NH): een psychiatrische inrichting die in 1927 werd opgericht door de Broeders van Onze Lieve Vrouw van Lourdes.
Zeer lezenswaard maar het valt buiten het kader van deze site dus lees het vooral dáár zelf.

Nu ik eenmaal weet wat ik heb gevonden (eigenlijk: waar ik toevallig ben beland) zoek ik verder en vind bij Dodenakkers een artikel dat dieper ingaat op de begraafplaats.
In 1930, wanneer de eerste patiënten zijn opgenomen, reserveert de St. Willibrordusstichting grond voor een kerkhof.
Eerst een halve hectare, in de jaren erna vergroot tot een hectare.

Op 2 maart 1940 ontdekt rector Pennock dat de wijding van de begraafplaats nog niet heeft plaatsgevonden.
Er was wel een machtiging verleend om de begraafplaats te wijden maar wijden was er nog niet van gekomen omdat het grote kruis toen nog niet was geplaatst.
Op 19 maart 1940 vindt de wijding (‘Benedictus est’- het is gezegend) alsnog plaats.

Tegels met kleine kruisjes
D.C.T. Slagter, de auteur van het artikel op Dodenakkers, zegt dat ‘vermoedelijk tussen 1980 en 1982′ het kerkhof is gerenoveerd.
De patiënten van het Amantiuspaviljoen, dat lag naast de begraafplaats, maken echter bezwaar tegen de kruizen op de graven. Daar willen ze niet tegenaan kijken.
Het hoofd van de civiele dienst bedenkt dan de rechthoekige tegeltjes met kleine kruisjes waarop plaatjes van kunststof worden geschroefd met naam en geboorte- en sterfdatum van de overledene.
Slagter: “Het terugplaatsen van deze tegeltjes met namen is niet helemaal goed verlopen.
Hier en daar heeft helaas verwisseling van de locatie plaatsgevonden.”

Hij heldert op wat het kleine veld rechts van de ingang is.
Daar liggen de niet-katholieken en de zelfmoordenaars.
Die mochten immers niet in gewijde grond worden begraven.

Somber
Wanneer ik op 29 maart 2013 deze begraafplaats bezoek is het donker weer.
Ook zitten er nog geen blaadjes aan de bomen.
De begraafplaats, die goed is onderhouden, ziet er daarom op de foto’s somberder uit dan bij zon en wat later in het jaar.

Nergens zie ik iets dat erop wijst dat nabestaanden de graven bezoeken.
Geen bloemen, geen beeldjes, geen stenen waaraan bijzondere zorg lijkt besteed.

Voor het kruis is het graf van rector Boon (1902-1939), rector van de Willibordusstichting van 1934 tot zijn dood in 1939.

Rechts ervan de graven van zenuwarts Engelman, zenuwarts Van Mens, psycholoog Begheyn en rector Van Kan.

met als opmerkelijkste steen deze

links de broeders in twee rijen – in totaal 26.

Vanaf 1638 tot 1829 werd in de kerk begraven waarbij 192 graflocaties ter beschikking stonden.
Ook werd begraven op het kerkhof dat zich rondom de kerk bevond.
Dit kerkhof werd in 1866 opgeheven toen de nieuwe begraafplaats, waar ik op 3 maart 2013 voor het eerst een bezoek breng, in gebruik werd genomen.

Een paar jaar geleden zijn bij opgravingen bij de kerk 488 graven herkend en 20 knekelkuilen gevonden.
Het merendeel van de graven bestaat uit graven in het zand uit vermoedelijk de 19e eeuw. Een klein deel bestaat uit graven in het klei uit vermoedelijk de 17e eeuw.
“Nader skeletonderzoek moet uitsluitsel geven over onder meer datering, geslacht, leeftijd en mogelijke ziektes” lees ik in een bericht van februari 2012.
Of dat onderzoek iets heeft uitgewezen en of dat dan bekend zou worden gemaakt – geen idee.

Intussen worden graven op de ‘nieuwe’ begraafplaats ook niet eeuwig gekoesterd.
Begin 2013 maakt de gemeente bekend dat ze graag in contact wil komen met familie, rechthebbende, (of nabestaande daarvan) van verschillende graven op de algemene begraafplaats (namen en nummers via de link onderaan dit artikel). Het gaat in sommige gevallen om graven van bijna honderd jaar oud, maar ook om graven waarin begin jaren negentig nog bijzettingen hebben plaatsgevonden.

Een hek geeft toegang tot de begraafplaats.
Direct er achter is een groot parkeerterrein.
Dan een trap waarna een aantal laantjes met links-rechts graven.
Hier zijn mensen die graven bezoeken dus maak ik geen foto’s.

In een hoek een urnenmuur.

Helemaal achteraan ligt het oudste deel van de begraafplaats.
De graven liggen dicht tegen elkaar met vaak onduidelijke toegangswegen.
De ogenschijnlijke wanorde doet me denken aan de oude begraafplaats van Wormerveer.

Mooie, afwisselende stenen met rode, grijze en zwarte letters, klassieke strakke -types en weelderige.
Familiegraven ook.
En inderdaad de bekende nare witte ‘neem contact op met de gemeente’-bordjes.
Or else…

Wat een bijzonder contrast met het moderne deel van de begraafplaats.
Dit is een plek om nog vaak naar terug te gaan.

Celia woonde met haar ouders in Quartzsite.
Toen ze acht was werd ze ziek en ging dood.

Haar ouders, de eigenaars van de boekhandel Reader’s Oasis Bookstore, waren diep geroerd door de steun die ze kregen vanuit de gemeenschap.
Ze wilden iets terug doen en begonnen in oktober 1996 met de aanleg van een botanische tuin als herinnering aan hun dochter en noemden die Celia´s Rainbow Garden.

Wanneer ik de tuin op 22 oktober 2012 bezoek, ben ik de enige.
Ik kijk in de ogen van Celia, ik zie een bordje dat ik moet oppassen voor slangen, ik loop een uur rond en maak foto´s.
Wanneer ik -thuis- google op Celia’s Garden zie ik aan de foto’s van ánderen dat ik nog niet de helft heb gezien van wat er te zien is.

De Garden is primair een botanische tuin.
Er zijn memorials niet alleen voor Celia maar voor heel veel andere mensen.
Soms alleen een plaquette, soms met beelden of andere ornamenten.

Ik probeer de mensen te traceren, vermoedend dat ze komend uit deze gemeenschap, zijn begraven op de andere gedenkplek: Hi Jolly Cemetery.
Maar voor zover ik ze al kan achterhalen blijken hun graven verspreid over de hele USA.

Ik dácht dus dat hier niet echt mensen liggen, maar over Louise Anita Hiebert (geboren en overleden in de staat Washington) lees ik dat ze in 2005 in Celia’s Rainbow Garden is begraven.

In de Garden ligt ‘Adamsville’.
Een miniatuur dorpje, in 1974 geknutseld door Babe en Babs Adams in hun RV Park in Castle Rock.
Het echtpaar Adams doneerde hun dorpje aan de Quartzsite Historical Society die het restaureerde en in 2001 in Celia’s Garden plaatste.

Gina

Een hart met een gitaar.

Daar achter een steen

Gina Rap, leert google, was een singer-songwriter die op 16 oktober 2000 optrad in Duggan’s Pub in Lincoln, Nebraska.
Om 1 uur die nacht gaat ze naar het huis van haar vriend om met hem naar haar eigen huis te gaan. Ze komt nooit aan.
Voor de deur van de pub staat haar auto met haar gitaar.
Gina wordt nooit gevonden.

Haar zuster, Jannel Rap, heeft een organisatie opgericht om vermiste personen op te sporen.

De familie denkt dat Gina dood is.
Maar de zoektocht naar haar houden ze levend.
Via de organisatie, via diverse websites en via de pers.

Raar bord is dit. Een plaatje dat je vaker ziet in deze streek en dat ik niet anders kan interpreteren dan een cowboy die tevreden kijkt naar een door een speer doorboorde Indiaan op een paard.

De ándere pijl volgend rijd ik over een zandweg naar boven.
Het enige dat ik van de begraafplaats weet is dat hij is gesticht in 1990, bovenop Battleship Rock ligt en: “Access is by a dirt road and a truck is recommended for access.”
Dat blijkt overdreven. Ik kom makkelijk boven met mijn 4WD zónder die in 4WD te rijden maar stuit dan op een gesloten hek.

Ik probeer door de tralies te zien wat zich er achter bevindt en zie vooral planten. Maar het is een groot terrein dus, denk ik, liggen de graven waarschijnlijk daar achter.

Ik draai me om en wil teruglopen naar mijn auto.
Dan zie ik achter en tussen twee grote bomen een paar graven. Dát is dus de begraafplaats.

Rodius. Met aan de andere kant de namen: hij, Dan Chad, stierf in 2003 op 59-jarige leeftijd. Zij, Grace Perkins, geb. 1953, is in 2011 verhuisd van Moapa naar Las Vegas – leert google.
Aan de kant waarop alleen tekst staat o.a. de namen van hun kinderen staan ook nog aan het echtpaar toegeschreven citaten:

Waarbij de ‘deal the cards’ achter háár naam staat maar misschien moet je het niet lezen als uitspraken die aan de persoon worden toegeschreven maar als een dialoog.
En dan alleen te bevatten door vrienden en familie.

Nog 1 steen: Belva Perkins.
Het 10 jaar jongere zusje van Grace.
En dat was het dan? Twee graven onder een boom?

Ik kijk om me heen. Niets.
Of wacht eens.
Daar?

En wanneer ik daar ben geweest zie ik wéér goed kijkend: daar.

En: dáár.
Het graf met het wiel is aan de rand van Battleship Rock.
Waar vandaan het uitzicht prachtig is.
Als je toch ergens begraven moet worden lijkt mij dit ook een schitterende plek.

In totaal vind ik ongeveer dertig graven, waarvan 1 alleen stenen.
Enkele met alleen markers, meerdere met bloemen, 1 met een wagenwiel en 1 met de schedel van een dier.

Teruglopend naar de ‘uitgang’ zie ik een vlinder.
Hij danst naast me en blijft vaak genoeg zitten zodat ik een foto kan maken.
Ik, liefhebster van dieren en natuur in het algemeen, vind het wel vrolijk: dat fraaie, zeer aanwezige wezentje.

Weer thuis hoor ik maanden later op de radio een reportage.
Dat bij een uitvaart een begeleidster daarvan tegen de ouders had gezegd: kijk die vlinder, dat is jullie zoontje.
Waarna die vrouw bij elke vlinder meende daarin haar zoontje te zien en daar van alles aan was gaan vastknopen waarvan haar man helemaal gek werd zodat het huwelijk eraan kapot ging.

In mij was het niet opgekomen, deze vlinder als dolende ziel.
Meer als een ‘het leven gaat door’ in ruimere zin.

Ze melden het aan Nathaniel V. Jones, een Mormoonse settler in het Las Vegas Way Station.
Die geeft het weer door aan Brigham Young die opdracht geeft het lood te gaan winnen voor de Mormoonse kerk.
Er is inderdaad lood maar het is een heel gedoe om het helemaal naar Las Vegas Way Station te verslepen, zodat men er na een paar jaar mee stopt.

Vijfendertig jaar later vestigt de veehouder Joe Good zich in het zuidelijk deel van de Spring Mountains.
Hij laat zijn vee drinken bij een bron (spring) die daarom Good’s Spring wordt genoemd.
Al dan niet toevallig vindt de veehouder zilver.
In 1886 wordt de nederzetting die zich daar omheen vormt Goodsprings genoemd.

In 1892 wordt iets verderop goud ontdekt.
Hier ontstaat het plaatsje Sandy.
Rond de eeuwwisseling worden ook andere metalen gevonden en een aantal jaren later trekt men de spoorlijn van Salt Lake City door tot Goodsprings Junction – het latere Jean.

Dertig jaar gaat alles goed.
Goodsprings wordt een welvarende gemeenschap van 800 mensen met een postkantoor, een school, winkels, een hotel en verschillende saloons.
In de jaren zestig sluiten de mijnen, maar Goodsprings wordt geen spookstad omdat mensen die in Las Vegas werken er een prettige, rustige mini-suburb in zien.

Wanneer de begraafplaats, die nog steeds wordt gebruikt, is ontstaan, kon ik niet vinden.
Het oudste graf met een steen is dat van Anna Nimmer uit 1890.

Een recent graf is van Phill Lawrence Rawlinson.
Ik verwacht een obituary in een van de Las Vegas kranten.
Dat vind ik niet. Wat ik wél vind, is een reactie van een familielid op een weblog.
Lees het en huiver:

Phill, Ralph’s brother died at his home. It was a sad occasion because spiritually he was not prepared to go. However, our Father in Heaven will be merciful because Phill, Dean, and Ralph’s parents did not really know the gospel and therefore did not teach it to their family. The only reason that Dean and Ralph were in the church was because of the good women that they married who encouraged them to get active and be sealed in the temple for all eternity.

Phill will have his chance to accept or reject the gospel and his brother Dean who is there now will help him do that. Now we just have to get Ruthie to realize that the gospel of Jesus Christ is here in it’s fullness and that she can have all of the blessings of eternity right now. If not in this life, I feel certain she will have a chance to accept the gospel in the life to come. Their family will certainly make sure that the work is done. Hurrah for the doctrine of eternal ordinances for the dead. We do have the truth don’t we.

Bij een ander graf (Terry Ray Loftis 1961-1987) staat een collectie bierflesjes en -blikjes.
Terry is doodgeschoten bij een ruzie in de Pioneer Saloon in Goodsprings.
Het gerucht gaat dat zijn moordenaar op zijn begrafenis kwam.

Terry is ook een geest – menen de leden van de Las Vegas Society of Supernatural Investigations die ervan overtuigd zijn dat het hier spookt.
Nancy Riggs remembers one time at Terry’s grave when Tina Carlson suddenly collapsed: “Tina’s down and I can’t wake her up. There was a white mist around her.”
Carlson said she had a sensation that someone had picked her up and lay her down.
“And I didn’t have a mark on me,” she said. “It was a cool situation.”

Op YouTube staat nog een filmpje dat zou bewijzen dat er geesten actief zijn op Goodsprings Cemetery: “Out of nowhere, a “snake-like” light comes flying from the top right and flies towards the camera.”

Overdag oogt het hier heel wat vrediger.