(Bak)steen-na-(bak)steen. En dan die mensen invoeren in Find a Grave.
Soms alleen een achternaam en dan ook nog vaak een zeer algemene zoals Smith of Vasquez. Ik kan me niet voorstellen dat ooit iemand op die manier een ver familielid opspoort en terugvindt.
Maar je weet nooit.

Gisteren krijg ik een mail van een man die zocht naar zijn tante.
“My aunt was lost for years until I found her grave in Holtville.
I want to thank you for helping me find her grave. I’m going to visit it in 2 weeks. I’m in Yuma for the winter and will be going back to Montana, where I live, my wife and I will stop and pay our respects.
Ineda was living in El Centro and I couldn’t find her before now.”

Volgende maand dus opnieuw naar Holtville en ook meer fotograferen op het Potter’s Field van El Centro.

Ook de steen van Earl J. Friend, in juni 2011 op 83-jarige leeftijd in Yuma overleden, is zakelijk en strak.
Dat kun je niet zeggen van de twee stenen aan zijn ‘voeten’.

Twee stenen voor twee vrouwen met allebei de achternaam Friend.
Op de steen van Shirley Ann (1930-2002) staat My first and last sweetheart.
Op de steen van Mary (1925-2006) My second loving companion.

Ik vermoed dat Earl met beide vrouwen getrouwd is geweest.
Eerst met Shirley Ann. Zijn eerste liefde en gezien het ‘last sweetheart’ dacht hij toen ze in september 2002 overleed ook dat hij nooit meer van iemand zou houden.
Niet als ‘sweetheart’ in elk geval.

Uit  de tweede steen valt af te leiden dat er toch weer een vrouw in zijn leven is gekomen.
Toen hij (minstens) 75 en zij (minstens) 78 was.
Misschien kenden ze elkaar al jaren.
In elk geval vonden ze elkaar lief genoeg om op die hoge leeftijd met elkaar te trouwen.

My second loving companion.
Ik vind het minder heftig dan My first and last sweetheart.
Misschien was het dat ook niet.
Mijn Engels is onvoldoende om te weten of ik bij ‘loving companion’ moet denken aan ‘lief maatje’ of aan ‘liefhebbende partner’.
Misschien wel beide.

Het Noordhollands Dagblad maakt een filmpje van de situatie direct na de botsing.
De auto staat dan nog bekneld. De vrouw en haar man zijn er al uit gehaald. Erg geschrokken, niet erg gewond.
De foto hierboven is een screenprint van dat filmpje.

Op 27 maart ga ik kijken.
Het valt niet mee.

Aan een boom hangt een in plastic verpakte boodschap die bedoeld is om gerust te stellen.
De urnen zijn intact en opgeslagen in de kerk.
Wanneer de muur en het monument worden hersteld of herbouwd is onbekend.

Op de website van de Stichting van de Vrienden van de Stompe Toren staat het verhaal van de slag.

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog was de behoefte aan wapens en munitie voor het verzet steeds meer toegenomen. West-Friesland was in de winter 1944-1945 een bruikbaar gebied voor het droppen van wapens. Een priester-student uit de omgeving van Spanbroek had onder de verzetsnaam “de Cat” een netwerk van afwerpterreinen opgezet.
Tot deze terreinen behoorde de kleine polder Wogmeer, waar in het “rietbos van Ome Janus” stukken werden platgemaaid die door de Engelse radio met codenamen als “Martini” en “Medan” werden aangeduid.

In de nacht van 10 en 11 oktober 1944 zijn 12 verzetsmensen na zo’n dropping in de Wogmeer door verraad in een val gelopen.
Aan de voet van de dijk ontstond een hevig vuurgevecht tussen de verzetsgroep en Duitse militairen.
Gerard Veldman kwam daarbij ter plekke om, een tweede man viel gewond in handen van de Duitsers. De anderen wisten nog te vluchten naar een boerderij in de Schermer maar werden daar gevonden en direct neergeschoten. De boerderij aan de Zuidervaart, “Houtlust”, werd door de Duitsers in brand gestoken. Deze gebeurtenis staat bekend als “de slag bij Rustenburg” en was direct aanleiding om de droppings te verplaatsen naar de Wieringermeer.
(..)
De namen van de omgekomen verzetshelden zijn : Dirk de Boer DZ, Piet de Boer, Johannes de Jong, Piet Koning, Floor Niele, Johannes de Reus, Siem Spierenburg, Gerard Veldman, Jacob Wagenaar, Piet Wagenaar, Jan Walter, Rein Witteveen en Frans van der Zeijden.

Aan de zijkant van de kerk hangt een aparte herdenkingsplaat voor Dirk de Boer en Piet de Boer.
Ik heb geen idee waarom die daar hangt en waarom ze een aparte plek hebben.
Het is extra opmerkelijk omdat de zoon resp kleinzoon van deze De Boers, Ad de Boer, op 27/3/12 tegen het Noordhollands Dagblad zegt dat de namen van Dirk en Piet de Boer op de stenen stonden die nu in een puinhoop op de grond liggen.

In mei 2009 is de begraafplaats uitgebreid.
Een voetbalveld is verdwenen (wat door een aantal mensen nog steeds wordt betreurd). Nu wordt er begraven.
Zodat de graven ‘steeds dichterbij’ komen.

Op 9 maart 2012 ga ik kijken of de klagende buurtbewoners overdrijven.
Kijk je vanuit de aangrenzende huizen echt direct uit op de graven en klopt het dat mensen vanaf de nieuwe graven bij de huizen naar binnen kunnen gluren.

De buurtbewoners overdrijven niet wanneer ze het hebben over hun uitzicht.
Ik weet niet wat voor planten het zijn die voor een verhullende afscheiding moeten zorgen, maar ze zijn kaal en sprieterig en zien er niet uit of ze snel voor weelderig groen gaan zorgen. In elk geval zijn ze niet wintergroen.

Bij de buren binnenkijken – dat valt mee.
Je kunt de huizen vanaf de begraafplaats wel waarnemen maar ze staan op voldoende afstand dat je zonder verrekijker weinig kunt zien.

Het probleem is denk ik echt dat men de graven niet wil zien.
Zo citeert de Alkmaarsche Courant buurtbewoner Arjen Lemstra van het Bureau voor Levensgenieters (jawel).
Lemstra neemt de verslaggever mee. “Kijk zelf maar door het hek. Niet echt opbeurend als dat je dagelijkse aanblik is.”

Deze steen springt eruit.
Ik vind ‘m mooi door zijn afwijkende (zie de andere stenen op de achtergrond) vorm en z’n jaren-twintig (of is het dertig?) letters.
Ook de tekst intrigeert.

Nelly Carels, op 54-jarige leeftijd in 1943 overleden.
Begraven met Anthonia Frederica Bossert.
Die achttien jaar later dood ging toen ze 76 was.

‘Haar vriendin’ staat op de steen.
Dat is erg nadrukkelijk.
Want ik zie wel eens vaker graven waarin twee vrouwen (niet-familie) samen zijn begraven, maar ‘haar vriendin’ – dat zag ik niet eerder.

Wie zijn deze vrouwen?
Ik google hun namen en vind ze niet.

Ik bestudeer het embleem op de steen en denk dat Suf en Fra kunnen wijzen op Suffragettes maar dat is een gok want de andere afkortingen begrijp ik niet. En de vrouw met de weegschaal is *niet* Vrouwe Justitia want die hoort te zijn geblinddoekt.

Ik leg het anderen voor en iemand die beter zoekt dan ik (en beter combineert) legt uit dat ik Jus niet onder maar vóór Suf en Fra moet lezen en dat ik zo uitkom op het recht om te stemmen. En dat Jus Suffragii de naam was van het maandblad van the International Woman Suffrage Alliance.
Nóg een stap verder: Nelly Carels en Anthonia Frederica Bossert (in de archieven steeds aangeduid als A.F. Bossert) waren bestuurslid van de Alkmaarse afdeling van de Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht.
Nelly Carels was eerst secretaris en werd later voorzitster.
Wat ik haal uit een voetnoot in een document dat is te vinden in het IAV.

Uit die voetnoot blijkt ook dat Nelly het zelfs heeft geschopt tot gemeenteraadslid van de gemeente Alkmaar.

In het archief van het IAV staat een aantal foto’s van Nelly Carels, allemaal auteursrechtelijk beschermd dus ik kan ze hier niet plaatsen.
Je kunt ze wel zelf bekijken.
Op een van de foto’s (de mooiste) staat ze samen met A.F. Bossert.

Nóg een keer gezocht op Bossert en nu niet (zoals ik eerst deed) met haar volledige voornamen maar op A.F. Bossert.
Gevonden. Een foto in het regionaal archief Alkmaar. En hoewel ze daar minder streng doen over auteursrecht (en de tarieven ook veel lager zijn) waag ik het toch maar niet ‘m hier neer te zetten.
Zien kun je ‘m wel: klik. Linker kolom. “Mevrouw A.F. Bossert voor haar winkel in goud- en zilverwerken en luxe artikelen gevestigd Huigbrouwerstraat
11.” Als je op de foto klikt kun je hem vergroten.
De foto gemaakt ca 1950. Toen was ze dus 65.

Ik zoek op google naar een beheerder van de begraafplaats van Oosthuizen maar kan die niet vinden.
Dan zegt iemand op twitter: de gemeente Zeevang (waar Oosthuizen onder valt) gaat erover.

Ik bel de gemeente.
Het graf is geruimd, vertelt een vrouw die me twee uur later (nav de door haar collega achtergelaten ‘telefoonnotitie’) terugbelt.

Waarna we een spraakverwarring krijgen want ik ken twee soorten ruimen
1) waar de steen verdwijnt en een volgende dode bovenop de er al liggende dode wordt begraven
2) waar niet alleen de steen verdwijnt maar ook de dode wordt opgegraven en diens beenderen elders op de begraafplaats worden herbegraven (op een plek die niet toegankelijk is voor het publiek)

Zij blijkt het nóg anders te bedoelen.
De rechthebbende van het graf heeft het met de steen laten verplaatsen.
Naar een plek dichterbij waar hij woont zodat hij het vaker kan bezoeken.

Waar? dat mag ze me niet zeggen.
Maar als ik familie ben kan zij een door mij geschreven brief doorsturen.

Ik ben geen familie, zeg ik. Ik ben een bewonderaar van deze schrijfster.
Wat niet echt wáár is.
Maar het klinkt wel aardig en ik voel een behoefte mijn betrokkenheid en behoefte tot doorvragen te rechtvaardigen.

Ik dank de gemeenteambtenaar hartelijk en verzeker haar dat ik helemaal blij en gerustgesteld ben.
Wat weer wél waar is.

Want het leek me zó treurig: 23 jaar dood, opeens niemand meer die je grafrechten wil betalen dus wég ermee.
Zoals veel andere doden wel overkomt.
Van wie ik het niet eens merk omdat ze niet bekend zijn zodat ik ze niet eens zal missen.