Rooms-Katholieke Begraafplaats
18 april 2020 Door Reageer
Ik bezocht deze begraafplaats voor het eerst in 2013.
Ik nam wat foto’s, werd vooral getroffen door de poort en de telefooncel, maar deed er niets mee.
In april 2020 ging ik terug. Omdat bij het bekijken van oude begraafplaatsfoto’s die telefooncel me in het bijzonder trof.
Een prachtige laan leidt naar de begraafplaats. Nu loont dat ik tóen foto’s nam en nu weer.
Want destijds stond er van alles bij de toegang tot de laan, wat veel plezier wegnam.
Ik zág de schoonheid helemaal niet.
Nu geniet ik telkens wanneer ik er kom (en dat is in april 2020 vaak) van hoe fijn het is over de lange mooie laan naar de begraafplaats te lopen – eerst heen en later er weer vandaan.
‘Momenten van bezinning’ zou ik zeggen als ik dat niet erg grote woorden vond.
Poort en telefooncel
17 april 2020 Door Reageer
Aan het eind van de oprijlaan ligt rechts de begraafplaats.
Je komt er binnen door een fraai ijzeren toegangshek dat rijksmonument is.
Op de boog staat: Zalig de dooden die in den Heer sterven
Links: Heden ik en rechts: Morgen gij.
Wat mij het meest aansprak in 2013 en mogelijk bestaat het elders ook maar zelf zag ik het (nog) nergens: de telefooncel.
Binnen hangt rechts iets onder het midden een papier (even op klikken om de tekst te kunnen lezen)
Wanneer ik in april 2020 terugkom, ben ik blij dat de telefooncel er nog staat. Alleen is ‘God is altijd online’ verdwenen.
Op de deur is wel een ander papier geplakt:
Na overleg met de families is besloten onderstaande stenen van de graven te verwijderen daar de termijnen zijn verstreken en de onderstaande families niet tot verlenging overgaan.
Wanneer ik dat zie denk ik: ik ga die graven opzoeken.
Maar ze blijken al geruimd.
Algemene informatie
16 april 2020 Door Reageer
Westbeemster is een katholieke enclave in de protestantse Beemster.
Vanaf 1624 komt er af en toe een priester de mis vieren, later komen er schuilkerken en in 1752 komt er een echte (kleine) kerk.
De huidige, imposante Joannes de Doperkerk is gebouwd in 1879.
Het kerkhof is aangelegd in 1847.
Het eerste dat opvalt na de poort is het kruis in het midden.
Op de kant waar je tegenaan loopt staat Allerzoetste Jesus wees mij geen Rechter maar een Zaligmaker.
Op de drie zijkanten staan de woorden Geloof Hoop Liefde.
Er is een urnenmuur.
Er is een strooiveld.
Er is een kinderhoekje.
Huishoudster
15 april 2020 Door Reageer
Op de meeste grafstenen worden partners of ouders of kinderen herdacht.
Nooit eerder zag ik een tekst bedoeld voor een huishoudster
Ik probeer haar te googlen maar ik vind geen nadere informatie.
Dan kijk ik nog eens goed naar de foto die ik in 2013 van dit graf maakte..
Er stond toen een beeldje van een vogeltje bij.
En wacht eens! verderop aan die rij zie ik een vergelijkbaar vogeltje.
In 2020 zijn beide vogeltjes verdwenen.
Het graf van Cornelia Mel ziet er goed onderhouden uit, dat van Jacobus Olij is zelfs opgeknapt.
Ook van Jacobus Olij weet ik helaas niets.
Oorlogsslachtoffers
13 april 2020 Door Reageer
Op deze begraafplaats zijn vier mannen begraven die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers zijn vermoord.
Hendricus Jozef Beers
Hij was koster en lid van het verzet en is op 6 februari 1945 in De Rijp gedood.
De broers Petrus Johannes Huiberts en Johannes Nicolaas Huiberts zijn in het najaar van 1944 vermoord.
Petrus Johannes was landbouwer en veehandelaar. Op 5 september 1944 (‘Dolle Dinsdag’) werd hij op de veemarkt in Purmerend meegenomen en door enkele Duitsers in een steegje doodgeschoten.
Johannes Nicolaas kwam op 8 oktober 1944 in Zwartsluis om. Details weet ik niet.
Naar het graf van Theodorus Adrianus Heeman zocht ik aanvankelijk tevergeefs.
Ik verwachtte dat het eruit zou zien zoals op deze website. Maar wat ik uiteindelijk vond was dit
Ik vermoed dat het oorspronkelijke graf is geruimd en door deze steen is vervangen.
Ik begrijp wél waarom er ‘Dirk’ op de steen staat terwijl zij officiële naam ‘Theodorus Adrianus’ is.
Hij is vernoemd naar zijn opa met dezelfde officiële voornamen die door het leven ging als Dirk.
Der Alte Südfriedhof
11 augustus 2015 Door Reageer
Der Alte Südfriedhof in München bestaat meer dan 450 jaar.
Het kerkhof is opgericht in 1563 omdat door ziektes als de plaag alle begraafplaatsen binnen de stadsmuren vol waren geraakt.
Deze begraafplaats lag er toen buiten.
Ik bezoek het kerkhof op 26 juli 2015 en het is dan lang geleden dat ik een begraafplaats heb bezocht (de laatste waren vorig jaar zomer in Amerika).
Dit is ook nog eens de eerste zeer oude begraafplaats in Europa.
Mensen gebruiken hem als een park.
Ze wandelen en joggen.
Sommigen fietsen (al is dat verboden).
Hoewel het een drukke zondag is met mooi weer zijn andere mensen snel ‘in de verte’ en zijn er genoeg plaatsen om je helemaal alleen tussen het groen en de stenen te wanen.
Ik geniet van het groen, van de hoge bomen, de lage struiken, het onkruid.
Oude stenen omgeven door brandnetels.
Veel vogels en eekhoorns.
Later lees ik dat hier ooit 24.000 mensen waren begraven, maar bij bombardementen op München in de Tweede Wereldoorlog zijn veel graven verwoest.
Nu zijn er nog 5000 over.
Hoe dat kan begrijp ik niet want ik zie overal stenen en er is een hoge omheining.
Waar waren die verwoeste graven dan aangezien in 1944 hier de laatste dode is begraven?
Er zijn, lees ik overal, op deze begraafplaats veel beroemdheden begraven.
De namen zeggen mij tot mijn schande niets, ik weet dus ook niet of ik bij toeval (een deel van) hun graven heb gefotografeerd.
De komende weken zal ik de foto’s beter bekijken.
Ik ben benieuwd wat ik tegenkom.
Hanksville Cemetery
30 september 2014 Door Reageer
Hanksville is een erg klein stadje in Utah.
Zo klein dat het pas in 1960 electriciteit kreeg.
Ik ben er vroeger veel geweest en overnachtte dan altijd in Fern’s Place, een klein motel met enkele losse huisjes.
Het motel is van eigenaar veranderd, heet anders en ziet er verloederd uit.
Ik neem me voor op de begraafplaats te zoeken naar het graf van Fern (dat ik niet zal vinden).
Hanksville is ontstaan rond 1880 en heette toen Graves Valley.
Omdat de indianen hier hun doden begroeven (waar die graven nu zijn wordt nergens vermeld).
In 1885 wordt het plaatsje Hanksville genoemd, ter herinnering aan Ebenezer Hanks (1815-1884), die hoorde tot de eerste settlers en die als eerste op de begraafplaats is begraven.
Een vriend financierde een grote marmeren steen – die in elk geval in 2006 (ik zag een foto uit dat jaar) nog fier overeind stond maar die toen ik er in augustus 2014 was bleek te zijn omgevallen en gebroken.
Hanks was mormoon, net als zijn vrouw Jane Wells Cooper, met wie hij in 1839 trouwde.
Omdat ze onvruchtbaar bleek nam hij in 1860 een tweede vrouw, de toen 15-jarige Sarah Casper.
Volgens Barbara Ekker, de vrouw die alle verhalen over de inwoners van Hanksville kent en waar mogelijk heeft geverifieerd, was deze Sarah niet blij met de avances van Hanks maar is ze net zo lang door haar vader geslagen tot ze ermee instemde met hem te trouwen.
De begraafplaats van Hanksville ligt op een heuvel direct buiten het stadje.
Je komt er via een kronkelende dirt road.
Er staat een hek omheen, er zijn veel graven (er is ruimte voor nog veel méér).
Plastic bloemen, prikplantjes.
Veel dezelfde namen.
Niet alleen Hanks.
Ook Ekker, Hunt, McDougall, Robison en Weber.
Om je heen een adembenemend mooi uitzicht.
Final Paws Pet Cemetery
20 september 2014 Door Reageer
Op internet lees ik over een dierenbegraafplaats in Grand Junction waar ik begin september 2014 ben.
Ik zoek ‘m op en zie een klein grasveld met amper beeldjes.
Te intiem om te bezoeken, vrees ik.
En rijd weg.
Een paar dagen later ga ik er toch naartoe.
Maak wat foto’s en daar komt al een hond hevig blaffend op me af.
So much voor onopvallend rondlopen.
Want daar is ook een vrouw die vraagt wat ik doe.
Gelukkig lacht ze vriendelijk dus zeg ik dat ik graag dierenbegraafplaatsen bezoek en foto’s maak en zij kent ook die in Las Vegas (die enorm is).
De hond, vertelt ze, heet P.B.
Is er een indeling, vraag ik.
Want ik zie paarden en elders een beeldje van een hond.
De paarden liggen inderdaad op één plek (als as, neem ik aan, voor languit zoals in Vegas zou geen ruimte zijn) maar verder liggen honden en katten en konijntjes door elkaar.
En één mountain lion, Bouquet, die ooit huisdier was van iemand uit Las Vegas.
De eerste graven zijn van 1996.
Nu ongeveer zestig dieren – met ruimte voor veel meer.
Daar verderop liggen ook mensen.
We lopen erheen. Ik lees de teksten op de stenen.
Ik zeg: ik dacht dat dat niet mocht, mensen zomaar begraven buiten een officiële begraafplaats.
Klopt. En nee, ze heeft geen toestemming.
Maar dat deert haar niet en: wie zou niet liever bij een dierbaar huisdier in de buurt worden begraven dan op een mensenkerkhof?
Bovendien: juist omdat hier ook mensen zijn begraven zal de overheid de begraafplaats nooit durven afgraven.
San Gorgonio Memorial Park
19 augustus 2014 Door Reageer
Op mijn rit van Los Angeles naar Pioneertown wil ik op 11 augustus 2014 een tussenstop maken om even bij te komen van de LA freeway.
Bij Banning, CA zijn diverse begraafplaatsen.
Ik kies deze omdat ik heb gelezen dat er een Potter’s Field bij is.
De rest van de begraafplaats is groen gras met platte stenen.
Wanneer ik er ben staan er diverse sprinklers aan en zijn mannen bezig met onderhoud van het veld.
Het Potter’s Field ligt tegen een heuvel onder dennen met veel dennennaalden en dennenappels op de bodem.
Ik schat dat er enkele honderden mensen begraven liggen.
Aan de bordjes te zien is men begonnen met hier begraven in de jaren twintig en gestopt eind jaren veertig. Maar niet alle graven hebben een steen en de stenen die er wel staan zijn lang niet altijd leesbaar.
Bij enkele tientallen graven staan bordjes met namen en data die er betrekkelijk nieuw uitzien.
Ze zijn er, lees ik ergens, neergezet door de mensen van de begraafplaats zelf.
Ook heeft een aantal dodenr een echte steen gekregen, een steen die je gewoonlijk ziet in het duurdere deel van een begraafplaats.
Hier en daar zit of staat een engel.
Ik vind het een fascinerende plek.
Maar omdat het van het ene moment op het andere begint te plenzen hol ik naar mijn auto en rijd weg.
Geen tijd meer om foto’s te maken van het groene gras (zodat je het contrast goed kunt zien) en alleen een haastige kiek van de toegangspoort omdat ik mijn camera maar heel even in de regen durf te houden.
New Harmony Cemetery
19 augustus 2014 Door Reageer
Omstreeks 1854 bouwde een groep Mormoonse pioneers in deze buurt Fort Harmony als vertrekpunt om de omgeving te verkennen (en in te lijven).
Acht jaar lang woonden er ongeveer driehonderd mannen en vrouwen.
Na een overstroming verhuisden ze naar een hogere plek en noemden die New Harmony.
Niet alleen omdat het letterlijk een nieuwe ‘Harmony’ locatie was, maar ook omdat ze wel wat ‘harmony and united action‘ konden gebruiken in moeilijke tijden.
In 1860 woonden er 74 mensen, tien jaar later 243.
Daarna werd het minder en weer eens wat meer en nu zijn het er 200.
Er is een klein postkantoor waar alle mensen uit de hele vallei een postbus hebben: het lijkt het middelpunt van het dorp waar men elkaar treft.
De begraafplaats ligt aan de rand van het dorp met mooi uitzicht op de bergen en de weilanden.
Er zijn enkele stenen van de pioneers en er is veel ruimte voor nieuwe graven.
Beaver Dam Cemetery
18 augustus 2014 Door Reageer
Beaver Dam is een kleine gemeenschap (ongeveer 1000 inwoners) in het noordwesten van Arizona.
’s Winters verblijven er veel ‘snowbirds’, mensen die eigenlijk elders wonen maar hier een aantal maanden per jaar naartoe trekken om het aangename klimaat.
De begraafplaats ligt bovenop een heuvel.
Hoe oud hij is, heb ik niet kunnen achterhalen.
De oudste steen is uit 1920 maar er zijn ook graven zonder steen.
Vóór de begraafplaats staan vijf zuilen die verwijzen naar onderdelen van het Amerikaanse leger.
De grafstenen zijn deels traditioneel, maar er zijn ook creatieve vondsten bij.
Pintura (of: Gregerson Family) Cemetery
16 juni 2014 Door Reageer
Pintura is een gehucht langs I-15 tussen St. George en Cedar City.
Er is niets voor de buitenstander te vinden: geen café, geen winkel, geen benzinepomp.
Wel is er een kleine begraafplaats die bijna grenst aan de snelweg.
Je weet dat je te ver bent gereden wanneer je op het zandpad aanrijdt tegen een bord met ‘Keep Out’.
Dat soort borden staan daar trouwens méér. Ook veel ‘Private Property’ en ‘No Trespassing’.
In 1858 stopt hier een mr. Morrill.
Hij ziet mogelijkheden, werkt hard en creëert “quite a nice ranch” zoals een van de bronnen het omschrijft.
Pintura heet dan Ashton, naar het riviertje de Ash dat er langs loopt.
Vijf jaar later arriveren meer families, er worden huisjes gebouwd, sloten gegraven en er wordt groente geplant.
Helaas valt de rivier droog en in 1864-66 verlaten de oorspronkelijke settlers het gebied.
In 1868 komen nieuwe pioneers. De families (James) Sylvester bijvoorbeeld en ook de familie (Andrew F.) Gregerson.
De naam van het stadje wordt veranderd in BellView (of Belleview of Bellevue).
Omdat het landschap de vorm van een bel zou hebben en omdat het uitzicht er mooi is.
Op zijn hoogtepunt wonen hier 150 mensen die voor een groot deel leven van de productie van wijn (gemaakt van uit Frankrijk geïmporteerde druivenplanten van hoge kwaliteit).
Ook stond Belleview bekend als ‘Great Camp Ground’ omdat het precies tussen St. George en Cedar City lag en op de route naar Silver Reef met zijn zilvermijnen.
Er was zelfs een hotel.
Wanneer Utah in 1919 de handel in alcohol tot staatszaak maakt, graven de bewoners van Bellevue noodgedwongen hun wijnranken uit en gaan over op suikerriet, fruitbomen en hooi.
In 1925 verzoekt de Post Office het stadje een andere naam te kiezen.
Bellevue komt elders ook al voor en leidt tot verwarring.
Het wordt ‘Pintura’ (‘schilderij’ in het Spaans) vanwege de vele prachtig gekleurde rotsen in de omgeving.
Pintura Cemetery wordt ook wel Gregerson Family Cemetary genoemd. Die naam staat ook op het hek.
Het is een kleine, omheinde begraafplaats met – schat ik – enkele tientallen graven.
De meeste zijn inderdaad van leden van de familie Gregerson (van vele ontbreekt een steen), verder veel van de familie Sylvester.
Er worden nog steeds mensen begraven.
Six Mile Cottonwood Cove cemetery
29 mei 2014 Door Reageer
Searchlight heeft een wat grotere officiële begraafplaats.
Six Mile Cottonwood Cove Cemetery ligt zo’n 10 km (= 6 mijl) ten oosten van de stad vlakbij Lake Mead.
Eerst rijd je over een asfaltweg, de Cottonwood Cove Road, dan ga je rechtsaf een zandweg op bij een powerline.
Geen omheining, geen bord.
De begraafplaats maakt zo deel uit van de woestijn dat het niet goed lukt een foto te maken waarop hij eruit springt. Dat zie ik ook aan foto’s van anderen op andere websites.
Het geeft een heel speciale, prettige sfeer.
Er zijn graven met alleen namen en data maar ook graven met een mooie opdracht.
Enkele schitterende grafstenen die nieuwsgierig maken naar degene die is begraven.
Ook wat hoopjes woestijnstenen zonder een naam erbij.
Omheinde graven, overwoekerde graven.
Ongeveer vijftig. Ook recente.
En achterin een plek voor dieren.
Vooraan staan twee bewerkte stenen die erg op elkaar lijken.
De ene is voor Chuck Monnich die in 2012 is overleden.
De andere is voor Tobe Barnes (1878-1959).
Ik kan niet vinden waarom deze steen zo te zien recent is geplaatst.
Mogelijk was de originele steen beschadigd of verdwenen.
Een ding lijkt me echter sterk: dat zo helemaal vooraan de plek is van Tobe Barnes’ graf.
Lees dit maar eens:
“The cemetery near Searchlight on the powerline road is called the Tobey Barnes Cemetery.
Tobey had a beloved dog named “Ring”, he buried Ring there.
When Tobey died he wanted to be buried next to his beloved dog. Thus started a cemetery where people could be buried near their pets!
There used to be a sign on the road, I think they removed it in the mid 80’s. The cemetery is before the National Park Service boundary…. it must be on BLM land. I’m just guessing.
There is also a grave their for Max Sterling, he was known in Searchlight as “Miserable Max”.
I lived in Cottonwood Cove from 1974-1981, my father was a park ranger there…. that is how I know the history.”
Het graf van Max Sterling heb ik niet gevonden en het graf van Ring evenmin.
Maar toen ik er was kende ik dit verhaal nog niet dus fotografeerde ik wel een aantal andere dierengraven maar zocht niet speciaal naar dat van de hond die als eerste hier is begraven.
Overigens heet deze begraafplaats onder de locals misschien Tobe(y) Barnes Cemetery, officieel heet hij echt Six Mile Cottonwood Cove.
Laatste reacties