3 november 2011

Op 2 november 2011 hoor ik op Radio 1 een mooi programma over Allerzielen.
Ik wil mijn eigen zielen herdenken en bij gebrek aan eigen grafstenen bezoek ik de R.K. begraafplaats in De Rijp.

Hij ligt er mooi bij dankzij de mensen die al langs zijn geweest en bloemstukken en kaarsjes hebben neergezet.
Fleurig geel en wit en paars tegen de achtergrond van de meest stemmige stenen en de herfsttinten van de bomen.
Ik besluit vandaag terug te gaan (dan zijn er ook minder mensen) en foto’s te nemen.

Helaas zit het weer niet mee.
Het is grauw en dan gaat het ook nog regenen.

Toch een paar foto’s (en volgend jaar beter).

RK begraafplaats De Rijp

Op 21 maart 2010 loop ik door de Rechtestraat in De Rijp. Ik wil wat foto’s maken als ‘toerist in eigen (naburig) dorp’ .

Ik moet al honderden zo niet duizenden keren door deze straat zijn gereden sinds ik in Grootschermer woon. En pas nu valt me dat pijltje op naar de R.K. begraafplaats.
Zal ik gaan kijken? Durf ik foto’s te nemen?
Ja, ik zal. En of ik durf zal ik wel merken.

Over het bruggetje komt mij een man tegemoet.
Hij groet vriendelijk. Ik groet vriendelijk terug.
Ik hoop dat er verder geen mensen op het kerkhof zullen zijn.
Ik ben nog steeds vooral: nieuwsgierig.

Al op het bruggetje, wanneer ik de begraafplaats echt zie liggen, slaat het gevoel van nieuwsgierigheid om in iets anders. Ik voel me op mijn gemak. Ik voel me vredig.
Ik kijk mijn ogen uit op deze, mijn allereerste begraafplaats. Naar de verschillen in de graven, in de teksten.
Fotograferen doe ik amper. Veel minder in elk geval dan ik tegenwoordig doe.

Ik heb moeite met afscheid nemen van deze plek.
Op dat moment weet ik nog niet dat ik na deze begraafplaats vele andere zal bezoeken.
Steeds in de hoop te vinden wat ik hier aan betovering vond.
Wat soms lukte, maar heel vaak ook niet.

Graven

Van dichtbij (klik op de foto’s voor vergrotingen)

 

 

Opvallend

Dit was de allereerste steen die me op een begraafplaats opviel


De katholieke ouders Hoek met de zoon die op 46-jarige leeftijd overleed en die ‘vriend’ was van Murray Salem.
Zoiets zie je niet vaak.

Ik googlede Cees Hoek en vond een hoop Cees Hoeks – maar allemaal levend.
Ik schreef erover op mijn weblog en Harrie achterhaalde Murray Salem waarna we nog steeds niet zeker wisten of díe Murray Salem ook de vriend/geliefde(?) van deze Cees Hoek was geweest.
Harrie zocht verder en vond dat een Cees Hoek is herdacht in de West Hollywood Memorial Walk.
Nummer 8914 aan de Santa Monica Boulevard.
Vermoedelijk is de Cees Hoek uit De Rijp dus inderdaad de vriend geweest van de bekende (want: schrijver van Kindergarten Cop) Murray Salem die in 1998 dood ging aan aids.

Wat Cees Hoek deed in Los Angeles/Hollywood weet ik nog steeds niet.
En wat zijn familie zo ruimdenkend deed zijn om hem een steen te geven waarop ook zijn vriend stond vermeld evenmin.