Desert Lawn Memorial – achterin

Desert Lawn Memorial bezoek ik zelden.
Meestal rijd ik er even overheen om via die route het naast geleden Yuma Cemetery aan te doen.

Wat me dan treft is het contrast: kleurige boeketten, ballonnen, jubelende sprinklers die zorgen voor sappig groen gras vs een troosteloze zandvlakte met onleesbare stenen en afgebroken kruisen.

Wanneer ik er op 1 oktober 2011 overheen rijd, laat ik de afslag naar Yuma Cemetery links liggen en rijd tot helemaal achteraan. Daar liggen de veteranen (en ook andere mensen) maar vooral veteranen.
Een groot monument staat er ter ere van de strijders.
Maar wat er veel minder is dan elders is sappig gras (hele plekken zijn dor) en hier zijn de meeste graven juist niet versierd.

Ik loop rond. Zie veel stenen voor mensen die ongeveer 15 jaar geleden zijn overleden, ook eerdere en meer recente stenen. Bij die van vorig jaar en dit jaar liggen bloemen. Verder amper.
Ook zitten er tussen het gras enkele erg arme kleine steentjes met nauwelijks leesbaar de naam.

Op Memorial Day zal het wel anders zijn. Dan krijgen de veteranen hun witte kruisje en hun vlaggetje (tot die weer worden ingenomen voor volgend jaar).
Maar wat een raar idee om maar eens in het jaar een weekje te worden herinnerd.

Terwijl ik rondloop zit op een paar meter afstand een vogel hard te zingen.
Alsof hij op zijn manier dit deel van de begraafplaats toch sfeer wil geven.

Desert Lawn Memorial – inzoomen op ‘achterin’

 
  
 
 

Desert Lawn Memorial Park

Op 3 juni 2010, vlak voor ik terugga naar Nederland, bezoek ik deze begraafplaats.
Eigenlijk per ongeluk. Ik wou de óude begraafplaats die ernaast ligt bezoeken, maar die heeft geen eigen ingang. De enige manier om er te komen is via Johnson Mortuary/Desert Lawn Memorial Park – en dan door een heg.

Ik parkeer op hun parkeerplaats, grijp mijn camera en loop richting de oude begraafplaats wanneer een zwarte man in een soort golfkar me aanspreekt. Hij is in een uniform, hij hoort bij de begraafplaats. En als altijd bang dat iemand zal zeggen: wat?! hier mag je niet fotograferen! begin ik een slap praatje.
Ik zeg dat ik het een mooie begraafplaats vind (de nieuwe). En dat hij opvallend goed is onderhouden.
Dat laatste is waar, maar ik zeg het om vriendelijk te zijn – en om na het compliment zo snel mogelijk weg te glippen.

Dit pakt anders uit. Meen ik dat, vraagt de man? En dat kan ik bevestigen: ik meen het. Ik voeg er aan toe dat ik al vele begraafplaatsen in Arizona heb bezocht en dat me hier meteen opviel hoe mooi alles er bij ligt.
Wat geweldig dat ik dat zeg, reageert Robert (het duurt niet lang of we wisselen namen uit). Want dat zegt nou niemand ooit tegen hem. Terwijl hij elke dag van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds hard werkt met slechts twee (of was het drie?) medewerkers.
Dan: wil ik dat tegen zijn baas gaan zeggen. Daar is het kantoor.

Dit zijn de horror momenten die bijna zo erg zijn als: weg jij, met dat fototoestel.
Ik dúrf dat soort dingen niet, ik kán ze niet. Maar wat te doen behalve hard weglopen naar mijn auto wat wel zeer bijzonder slap zou zijn.
Dus beloof ik dat ik het zal doen. Nadat ik eerst wat heb rondgelopen en foto’s heb gemaakt.

Dat doe ik en dan zit er niets anders op. Ik open de zware houten deur van het kantoor en achter een balie zitten drie serieus kijkende vrouwen in het zwart. Ik zeg dat ik ‘just a visitor’ ben en stel eerst een vraag. Mij is opgevallen dat er een apart stukje begraafplaats is voor Joden, zijn mensen met andere geloven ook apart begraven?
Dan: dat ik graag even wil zeggen dat de begraafplaats zo ontzettend goed is onderhouden. Dat me dat is opgevallen en dat ik dat echt even kwijt wil. Na de derde keer belooft een van de vrouwen me dat ze het zal doorgeven aan ‘upstairs’.

En: heb ik nog tijd? Want er is ook een mausoleum, daar kan ik ook mooie foto’s maken!
Zeker heb ik tijd. En ik maak er foto’s.

Wanneer ik wegga zie ik Robert weer. Ben ik binnen geweest? Heb ik het gezegd?
Ik heb het gezegd. Hij grijpt mijn rechterhand met beide handen. Tranen in de ogen.
Ik beloof dat ik in september terugkom, want ik heb nog niet eens de helft van de begraafplaats gezien.
Ik ben benieuwd of hij me dan zal herkennen. Ik denk van niet.
Maar zolang het duurde was dit een mooie ontmoeting.

Over deze begraafplaats weet ik als feiten dat O.C. Johnson in 1907 het mortuarium heeft geopend en dat tot een aantal jaren geleden de oude begraafplaats er ook bij hoorde. Nu niet meer en dat is te zien (maar daarover later).

Graven

 

Mausoleum en/of Columbarium

Bij deze begraafplaats hoort ook een mausoleum. Dat is een kast met kisten.

Mensen kiezen hiervoor omdat het lichaam van de overledene dan langer intact blijft. Geen aantasting door elementen, geen grondwater. Maar ook geen mooie steen en met gebogen hoofd (typische houding voor al dan niet door religie ingegeven bidden) stilstaan bij wie is heengegaan.
Ik weet niet of dat de reden is dat maar bij een beperkt aantal van de ‘laden'(?) versierselen zijn aangebracht. Waar dat wel is gebeurd en zeker waar ze meer zijn dan een enkel vaasje plastic bloemen, vallen die me extra op.

Hiier zijn twee hallen zonder dak met beelden in het midden.
Ze heten allebei Columbarium (=bijzetplaats van urnen). De een heet Faith, de ander Honor.
Aan de voeten van de beelden zijn grafplaten met bloemen.
Ik weet niet of dat echte graven zijn. Of bv gedenktekens voor mensen van wie de as is uitgestrooid.
Wat ik evenmin weet is hoeveel duurder het is om hiier op de eeuwigheid te wachten. De website van het mortuarium vermeldt het nergens.
En eigenlijk ben ik ook niet zeker of dit nu een mausoleum is of een columbarium. Of misschien deels het een en deels het ander.
Wanneer ik terug ga, zal ik het vragen.

 

  
   

The Compassionate Friends

Een bijna idyllisch plekje is dit.
Een muur met twee engelen en twee bankjes.
Aan die muur naamplaatjes met geboorte- en sterfdatum.

Op de steen: The Compassionate Friends – In Memory of Our Children

Nu valt me pas op dat de namen aan de wand  inderdaad allemaal van kinderen zijn.
Vooral tieners. Bij enkele hangt ook een foto. Die heb ik gefotografeerd.

Hier probeer ik te achterhalen wie het waren, wat ze is overkomen.
Dat lukt me niet.

The Compassionate Friends vind ik wél. Dat is een organisatie die steun biedt aan ouders die een kind verliezen.
Niet per se een klein of jong kind. Het gaat om een kind “at any age from any cause”.
Ook grootouders en broers en zussen zijn welkom.

Ze houden bijeenkomsten waar ze met elkaar praten. Overal in Amerika zijn ‘chapters’ (afdelingen). Ze werken samen met een site waar je een online Memorial kunt neerzetten.
Nergens lees ik dat ze ook dit soort muren laten bouwen. In Yuma is niet eens een chapter.
Weer een raadseltje erbij.

Hier nog een eigen stukje Memorial.

  

Amancio Corrales

Gewoonlijk wanneer er twee foto’s op een grafsteen staan betekent dit dat er twee mensen onder liggen – of dat er 1 ligt maar dat de ander tzt wordt verwacht en dan is het wel praktisch (vermoed ik) om de foto meteen erin te verwerken.

Wanneer ik deze steen zie denk ik: merkwaardig. Zou de foto al zijn geplaatst zonder de naam? En wie is er nou dood? Die serieus kijkende knul of die vamperig kijkende vrouw?

Ik voer Amancio Corrales in bij google. En ontdek dat het gaat om de jongeman. Hij trad onder de naam ‘Dalia’ op als female impersonator en droomde van een carrière in Las Vegas. Op 6 mei 2005 wordt zijn lichaam gevonden in de Colorado rivier bij Yuma. Amancio is doodgestoken.

Op 27 mei 2005 ontstaat The Amancio Project. The Amancio Project was born to bring comfort to the family and address the circumstances surrounding this violent crime. Vigils were organized, anniversaries recognized; the Governor’s office and state legislators call for action and national civil rights groups spread the word.

Twee jaar later is de zaak tot ‘cold case’ verklaard wanneer toch nog de dader wordt gevonden. Uit het rechtbankverslag een jaar later:

Corrales, a 23-year-old gay man, was a cosmetologist who also performed as a female impersonator known as Dalila, impersonating celebrity singers.
Corrales was dressed as a woman the night he and Solorio Valenzuela met. After several attempts to fondle Corrales, Solorio Valenzuela realized his mistake and then allegedly stabbed Corrales.
Corrales’ body was discovered on May 6, 2005, floating 500 feet west of Paradise Cove, just west of Joe Henry Park, with multiple stab wounds. He died from what authorities called “violent trauma.”
Yuma County sheriff’s deputies arrested Valenzuela on May 23, 2007, at Express Lube, 1900 S. 4th Ave., where he had been working. An anonymous written tip led to his arrest.

Valenzuela wordt veroordeeld tot acht jaar. Weinig, zeker naar Amerikaanse maatstaven. Veel te weinig, ervan uitgaand dat het hier een hate crime betreft.
(De reacties onder het krantenartikel waren zo fel dat ze zijn weggehaald en dat de Yuma Sun nu helemaal geen commentjes meer toelaat – wie meent iets te zeggen te hebben mag op de site van de krant een eigen weblog beginnen).

Op initiatief van The Amancio Project is in 2009 een documentaire gemaakt: Two Faces on a Tombstone. De preview staat op YouTube.

De site van The Amancio Project is een prachtig memorial voor deze jongen en tegelijk een aanklacht tegen alle creeps die homoseksualiteit veroordelen – of ze dat nou doen door te tut-tut-ten of door het plegen van geweld.
Mijn eigen kleine bijdrage is dat ik het graf van Amancio Corrales heb toegevoegd aan Find a Grave.
Ik vind alleen niet dat ik daar ook zijn verhaal moet vertellen; dat kunnen zijn vrienden beter doen.

Sterfdatum: 24 juni 2005

 

De stenen van Adrienne Heredia en Danny Heredia liggen dicht bij elkaar. Sterfdatum van beide: 24 juni 2005. Nog een paar kinderstenen met diezelfde datum: Inez Newman, Andreas Crawford en Enrique Bedoya.
Ik vermoed: auto-ongeluk. Het blijkt: moord.

Adrienne is de moeder van alle kinderen (inderdaad: van verschillende vaders) en ze zijn op 24 juni 2005 om half negen ‘s avonds in hun woning gedood. Haar vriend, Luis Rios, lag dood in de tuin. De vriend en Danny zijn door het hoofd geschoten, de andere slachtoffers zijn gewurgd.

Getuigen zagen een man wegrennen, er is een schets gemaakt, honderden tips zijn nagetrokken en meer dan 1300 mensen zijn ondervraagd.
In november 2007 lijkt er schot in de zaak te komen wanneer een plaatselijke dokter, Satinder Gill, wordt vermoord. De dader zou Preston Strong zijn. Wie weet, denkt men, heeft die ook de moorden op Adrienne Heredia en vriend en kinderen gepleegd.
Ook dit onderzoek leidt niet tot een aanhouding en vervolging. 

This case is so sad and I am shocked at the lack of media coverage, schrijft Kim op 23 januari in een ter nagedachtenis van deze familie opengesteld gastenboek. Is it because all the victims were hispanic? Was it because mom was troubled and had kids from different men? I sent this into Dateline to do a show on and I am emailing this to Americas Most Wanted to see if they can run this again.
Somebody out there knows something.
6 people dead, 4 of them kids and nobody knows anything?

Op 24 juni 2009 besteedt de plaatselijke tv-zender KSWT13 uitgebreid aandacht aan de zaak. Er wordt nog steeds aan de zaak gewerkt, verzekert ons Sgt. Ron Rodriguez. En wie iets weet, moet zich zeker melden.

De laatste boodschap in het Gastenboek is wederom van Kim. Op 23 juni 2010 schrijft ze: I can’t believe tomorrow will be 5 years that someone took you from all of us. We all know you are in a better place, but it’s so hard. While at graduation I couldn’t help but think Andres should be crossing that stage along with his friends. We love and miss you and think about you all the time. You’ll never be forgotten. 

Op Find a Grave is veel aandacht voor deze mensen. Slechts hun grafstenen ontbraken, maar daar kon ik gelukkig voor zorgen. Alleen die van Luis Rios had ik niet. Zag ik hem over het hoofd? Of was hij, als laatste boyfriend in de reeks, niet bij ze begraven?